Μετάφραση // Translate

Άνθρωποι και Φύση πάνω από τα κέρδη

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΒΥΤΙΝΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ


Με τον φωτογραφικό φακό 
της Ευαγγελίας Αποστολοπούλου- Μάγειρα *





ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ  ΣΤΗ ΒΥΤΙΝΑ

Στα 1040 μέτρα υψόμετρο, σε μια ορεινή κοιλάδα του Μαίναλου, βρίσκεται η Βυτίνα. Περιδιαβαίνοντας στα δρομάκια της, συναντώ πανέμορφα σπίτια, της παραδοσιακής πελοποννησιακής αρχιτεκτονικής. Ανασαίνω βαθιά και νιώθω το εξαιρετικό κλίμα της περιοχής, όπου κάποτε βρίσκονταν σανατόρια. Η Βυτίνα που πυρπολήθηκε επτά φορές στην τουρκοκρατία, διατηρεί πανέμορφα πετρόχτιστα σπίτια. Στα χέρια των Αρκάδων μαστόρων, η πέτρα γίνεται τέχνη, δένοντας την λιτή της γραμμή με το ορεινό τοπίο. Το «ανωγοκάτωγο μακρινάρι», όπως λεγόταν, με την οικογένεια να διαμένει στον επάνω όροφο και στο κατώι να είναι ο στάβλος, είναι αυστηρά απλό και λειτουργικό. Το βλέμμα μου σταματά στα χαγιάτια, στις πόρτες και στα παράθυρα. Στην καρδιά του Μοριά, η πέτρα ταιριάζει με το φρόνημα των ανθρώπων…

VITINA, ARCADIA, GREECE
At 1040 meters above sea level, Vitina is located in a plateau of Mainalos mountain. Walking in the village, I can see beautiful houses, which were built accord the traditional Peloponnesian architecture. I take a deep breath feeling the exceptional climate of that area where sanatoriums were once.In Vitina, which was burned seven times during the ottoman occupation, beautiful builtstone houses are maintained. On the hands of Arcadian stonemasons, stone became art, connecting its minimal line with the mountainous landscape. The "anokatogo makrinari", as it was called, where family was living on the upper floor and the ground floor being the stable, is strictly simple and functional. My gaze stops in the "hagiatia", doors and windows. In the heart of Morea, the stone fits in people's resistance.

Text-Photos Lia Mageira
























Φωτο-Γραφή

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

H σχέση ανθρώπου-φύσης και η πολιτιστική κληρονομιά





της Αγγελικής Τ. Παρασκευοπούλου, 
Εργαστήριο Ανθοκομίας και Αρχιτεκτονικής Τοπίου Σχολή Αγροτικής Παραγωγής, Υποδομών και Περιβάλλοντος Τμήμα Επιστήμης Φυτικής 
Παραγωγής Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

H σχέση ανθρώπου-φύσης και η πολιτιστική κληρονομιά
Όλοι οι άνθρωποι έχουν αναπτύξει μια σχέση με το φυσικό περιβάλλον, η οποία απεικονίζεται στον πολιτισμό, στη γλώσσα και στην ταυτότητά του και η οποία είναι άρρηκτα δεμένη με το τοπίο. Υπάρχει αλληλεπίδραση στη σχέση και στη σημασία αυτής μεταξύ του ανθρώπου και του φυσικού περιβάλλοντός του. Η σχέση αυτή διαφέρει από τοπίο σε τοπίο. Επίσης επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες όπως την ιστορία του ανθρώπου, τις σχέσεις μεταξύ των γειτόνων και την κοινωνική δομή. Σύμφωνα με τον Γάλλο γεωγράφο Augustin Berque τέσσερα κριτήρια χαρακτηρίζουν το «πολιτισμό του τοπίου», κάποια λέξη αναφορικά στο τοπίο, περιγραφές του τοπίου στη λογοτεχνία και ποίηση, απεικονίσεις του τοπίου μέσα από τη ζωγραφική και η κηποτεχνία. Η απεικόνιση του τοπίου μέσω της ζωγραφικής επηρέασε σημαντικά την αντίληψη του ανθρώπου για το τοπίο η οποία εκφράστηκε με την ανάπτυξη σχολών κηποτεχνίας και ευρύτερα το σχεδιασμό του τοπίου (την αρχιτεκτονική τοπίου).
Σταδιακά η ανθρώπινη παρέμβαση στο φυσικό περιβάλλον αποτέλεσε αντικείμενο
επιστημονικής μελέτης στα τέλη του 19ου αι. – αρχές 20ου αι. Το 1925 ο Αμερικανός γεωγράφος Carl O. Sauer στο βιβλίο του με τίτλο The Morphology of Landscape ανάπτυξε την έννοια του πολιτισμικού τοπίου όπου προσέγγισε το τοπίο ως μια περιοχή με φυσικά στοιχεία τα οποία τροποποιήθηκαν και επηρεάστηκαν από πολιτιστικές τάσεις. Ειδικότερα το τοπίο παρέχει τα υλικά, ο πολιτισμός παρέχει τη δυναμική διαμόρφωσης και ο ανθρώπινος νους δημιουργεί τον πολιτισμό, ωστόσο το πολιτισμικό τοπίο αποτελεί την καταγραφή του ανθρώπου πάνω στο τοπίο και όχι την ενέργεια, τα ήθη και έθιμα του ανθρώπου. Η προσέγγιση αυτή διεύρυνε την έννοια του τοπίου και εισήγαγε για πρώτη φορά τη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον στην περιγραφή του τοπίου. Συμπεριέλαβε άυλες αξίες και πολιτιστικές εκφράσεις όπως τη λογοτεχνία, ποίηση, φωτογραφία, έθιμα και παραδόσεις. Κατά συνέπεια οι βασικές αξίες του τοπίου μπορούν να εκτιμηθούν και να καταγραφούν μέσω αποδεδειγμένων συσχετισμένων σχέσεων.
Το 1972, ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση, την Επιστήμη και
τον Πολιτισμό (UNESCO) στη Γενική Συνέλευση του Παρισιού αναγνώρισε για πρώτη φορά
σε παγκόσμιο επίπεδο την ανάγκη προστασίας των πολιτιστικών τοπίων λαμβάνοντας υπόψη τις διάφορες εκφράσεις της πολιτιστικής αλληλεπίδρασης των ανθρώπων με το φυσικό τους περιβάλλον σε κάθε γεω-πολιτισμική περιοχή υιοθετώντας τη «Σύμβαση Παγκόσμιας Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς». Ο σκοπός της Σύμβασης είναι να εξασφαλιστεί η αναγνώριση, προστασία, διατήρηση, παρουσίαση και μετάδοση στις μελλοντικές γενεές της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς "εξαιρετικής παγκόσμιας αξίας". Η σύμβαση αναφέρεται σε δύο είδη τοπίων του πολιτιστικού και φυσικού τα οποία πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ενιαίο σύνολο.
Αναφορικά με το φυσικό τοπίο, στην Ελλάδα η βιοποικιλότητα της Ελληνικής χλωρίδας
είναι μεταξύ των πλουσιότερων της Ευρώπης και της Μεσογείου με υψηλό ενδημισμό.
Περιλαμβάνει 5752 είδη και 1893 υποείδη αγγειόφυτων εκ των οποίων τα 1278 είναι ενδημικά είδη (22.2% από το σύνολο όλων των ειδών) και 452 ενδημικά υποείδη. Επιπλέον λόγω της μακρόχρονης ιστορίας στη γεωργία, η Ελλάδα αποτελεί μία από τις πλουσιότερες χώρες στην Ευρώπη με «άγρια» συγγενή των καλλιεργούμενων ειδών. Υπό την απειλή της κλιματικής αλλαγής, λαμβάνοντας υπόψη την επίδρασή της (υπερθέρμανση του πλανήτη και διαθεσιμότητα νερού) και ότι οι σύγχρονες καλλιέργειες γενικά απαιτούν βέλτιστες συνθήκες για την ανάπτυξη των φυτών, η διατήρηση των γενετικού υλικού των καλλιεργούμενων ειδών είναι ζωτικής σημασίας για τις μελλοντικές γενεές. Η διατήρηση της βιοποικιλότητας αποτελεί προτεραιότητα για τον Διεθνή Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών. Η ποικιλότητα των αβιοτικών συνθηκών σε συνδυασμό με τη μακρόχρονη ιστορία της παραδοσιακής γεωργίας στην Ελλάδα συνέβαλε στη δημιουργία ποικίλων γεωργικών οικοσυστημάτων και κατά συνέπεια μεγάλο ποσοστό καλλιεργούμενων εκτάσεων χαρακτηρισμένων ως «εκτάσεις γεωργικής γης υψηλής φυσικής αξίας» (όπως τη διαφύλαξη και προώθηση αειφόρου γεωργίας υψηλής φυσικής αξίας, η οποία θα είναι συμβατή με τις περιβαλλοντικές απαιτήσεις). Κατά την αγροτική απογραφή του 2000 βρέθηκε ότι οι εκτάσεις γεωργικής γης υψηλής φυσικής αξίας (ΥΦΑ) αποτελούν το 67,6% περίπου της χρησιμοποιούμενης γεωργικής έκτασης. Η μεγαλύτερη έκταση γεωργικής γης ΥΦΑ βρίσκεται στην Πελοπόννησο λόγω των ελαιώνων. Oι «εκτάσεις γεωργικής γης υψηλής φυσικής αξίας»
διακρίνονται σε τρεις τύπους:
Τύπος 1: γεωργικές εκτάσεις με υψηλό ποσοστό ημι-φυσικής βλάστησης.
Τύπος 2: γεωργικές εκτάσεις αποτελούμενες από μωσαϊκό καλλιεργειών με μειωμένο
βαθμό εντατικότητας και δομικών στοιχείων όπως όρια χωραφιών, φυτοφράκτες, ξερολιθιές, συστάδες δένδρων ή θάμνων, μικρά ποτάμια, κ.ά.
Τύπος 3: γεωργικές εκτάσεις οι οποίες στηρίζουν σπάνια είδη ή υψηλό ποσοστό
ευρωπαϊκών ή παγκόσμιων πληθυσμών.
Ωστόσο η εντατικοποίηση της γεωργίας κατά τις δεκαετίες του 1960 και ’70 οδήγησε
στην απαξίωση του καλλιεργούμενου γενετικού υλικού και στην αντικατάσταση παλιών
ποικιλιών με σύγχρονες που παράχθηκαν σε Ελληνικά εγχώρια Ινστιτούτα Βελτίωσης
(ΕΘΙΑΓΕ) ή εισάχθηκαν από το εξωτερικό με αποτέλεσμα τη γενετική διάβρωση των
φυτογενετικών πόρων της χώρας, κυρίως των τοπικών ποικιλιών καθώς και την εγκατάλειψη παραδοσιακών μεθόδων γεωργίας. Μεταξύ των κυριότερων απειλών της βιοποικιλότητας είναι η ρύπανση από γεωργικές δραστηριότητες. Η εντατικοποίηση της γεωργίας προκαλεί ομογενοποίηση του τοπίου και απώλεια βιοποικιλότητας σε αντίθεση με τις παραδοσιακές μεθόδους γεωργίας και τη βιολογική γεωργία οι οποίες μπορούν να ωφελήσουν την βιοποικιλότητα. Το 1992 στη Διάσκεψη Κορυφής των Ηνωμένων Εθνών στο Ρίο της Βραζιλίας υιοθετήθηκε η Local Agenda 21 όπου αναγνωρίστηκε η απώλεια βιοποικιλότητας λόγω της επίδρασης οικονομικών, κοινωνικών και πολιτισμικής παγκοσμιοποίησης και προκάλεσε ομογενοποίηση.
Επομένως λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω δεν θα πρέπει οι παραδοσιακοί οικισμοί να αντιμετωπίζονται ως ένα σύνολο κτισμάτων ή αρχιτεκτονικής τεχνοτροπίας αλλά ως μέρος του οικείου τοπίου όπου οι πρωτογενείς πόροι αυτού αποτέλεσαν την αφορμή για την επιλογή της τοποθεσίας και στη συνέχεια της δημιουργίας τους. Ομοίως το αγροτικό τοπίο, ιδιαίτερα σε εκτάσεις γεωργικής γης υψηλής φυσικής αξίας θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως το σύνολο των τοπικών ποικιλιών ή των αυτόχθονων φυλών αγροτικών ζώων με τα δομικά στοιχείων του αγροτικού τοπίου όπως ξερολιθιές, φυτοφράχτες, ενσωματωμένο στο φυσικό τοπίο μέσω του φυσικού ανάγλυφου, των ακαλλιέργητων λωρίδων στα όρια αγρών και νησίδων φυσικής βλάστησης. Στα τοπία αυτά η επιβίωση του ανθρώπου βασιζόταν στο φυσικό περιβάλλον. Ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά δεν αντιλαμβάνεται τη σχέση ανθρώπου–φύσης αυτών των «ευαίσθητων» τοπίων ή τη θεωρεί δεδομένη με αποτέλεσμα πολλοί παραδοσιακοί οικισμοί και αγροτικά τοπία να απειλούνται.
Τα κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης έχοντας επίγνωση ότι «το τοπίο συμβάλλει στη διαμόρφωση των τοπικών παραδόσεων και αποτελεί ένα βασικό συστατικό της Ευρωπαϊκής φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, συνεισφέροντας στην ανθρώπινη ευημερία και στον καθορισμό της Ευρωπαϊκής ταυτότητας» υιοθέτησαν το 2000 στη Φλωρεντία, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για το Τοπίο γνωστή και ως «Σύμβαση της Φλωρεντίας».
Η σύμβαση αυτή αποτελεί τη πρώτη διεθνή συνθήκη που απευθύνεται στο τοπίο όπου «Τοπίο σημαίνει περιοχή, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από τον λαό, της οποίας ο χαρακτήρας είναι αποτέλεσμα της δράσης και αλληλεπίδρασης των φυσικών ή/και ανθρώπινων παραγόντων» και αναφέρεται στην προστασία, διαχείριση και σχεδιασμό του τοπίου. H Ευρωπαϊκή Σύμβαση του Τοπίου κυρώθηκε από την Ελλάδα με το Ν.3827/2010, δέκα χρόνια μετά την υπογραφή της. Η προστασία των πολιτισμικών τοπίων για τις επόμενες γενεές απαιτεί κατάλληλη διαχείριση η οποία βασίζεται σε 6 βασικές αρχές:
Αρχή 1η: Οι άνθρωποι που έχουν σχέση με το πολιτισμικό τοπίο αποτελούν τους κύριους
διαχειριστές.
Αρχή 2η: Η επιτυχής διαχείριση είναι χωρίς αποκλεισμούς, διαφανείς και η διακυβέρνηση
διαμορφώνεται μέσω διαλόγου και σε συμφωνία με τους ενδιαφερόμενους.
Αρχή 3η: Η αξία του πολιτισμικού τοπίου βασίζεται στην αλληλεπίδραση του ανθρώπου
με το περιβάλλον και η διαχείριση εστιάζεται στην σχέση αυτή.
Αρχή 4η: Η διαχείριση εστιάζεται στην καθοδήγηση αλλαγών ώστε να διατηρηθούν οι
αξίες του πολιτισμικού τοπίου.
Αρχή 5η: Η διαχείριση του πολιτισμικού τοπίου εμπεριέχεται στο ευρύτερο περιβάλλον
τοπίο.
Αρχή 6η: Η επιτυχής διαχείριση συμβάλλει στη ανάπτυξη βιώσιμης κοινωνίας.
Οι αρχές διαχείρισης συχνά δεν επαρκούν για να προστατευτούν τα πολιτισμικά τοπία και απαιτούν τη θέσπιση νόμων για να διασφαλιστεί η πολιτισμική τους αξία. Η περιορισμένη επαφή του σύγχρονου ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον έχει άγνωστες συνέπειες γι΄ αυτόν.
Η επαφή του ανθρώπου με τη φύση γενικότερα συμβάλλει στην καλή υγεία. Ο άνθρωπος μπορεί να καταστρέψει το περιβάλλον και το περιβάλλον να καταστρέψει τον άνθρωπο ή και αντίθετα. Η πολιτισμική κληρονομιά όπως οι παραδοσιακοί οικισμοί και οι γεωργικές εκτάσεις υψηλής φυσικής αξίας αποτελούν τοπία διαμορφωμένα σε αρμονία με το περιβάλλον.
Διασφαλίζοντας αυτά τα τοπία, εξασφαλίζεται η επαφή του ανθρώπου με το φυσικό
περιβάλλον και κατά συνέπεια η καλή υγεία του.

~~~~~~~~~~~~~

Βιβλιογραφία
Banilas, G., Korkas, E., Kaldis, P., and Hatzopoulos, P. (2009). Olive and Grapevine
Biodiversity in Greece and Cyprus – A Review. In: Climate Change, Intercropping, Pest
Control and Beneficial Microorganisms, E. Lichtfouse ed. (Dordrecht, Germany:
Berque, Α. (1995). Les raisons du Paysage. Paris, Hazan.
Bretzel, B., Vannucchi, F., Romano, D., Malorgio, F., Benvenuti, S. and Pezzarossa, B. (2016).
Wildflowers: From conserving biodiversity to urban greening—A review. Urban Forestry
& Urban Greening, 20, 428-436. http://dx.doi.org/10.1016/j.ufug.2016.10.008
Council of Europe (2000). European Landscape Convention. European Treaty Series, 176, pp.7.
Council Regulation (EC) No 1257/1999 of 17 May 1999 on support for rural development from
the European Agricultural Guidance and Guarantee Fund (EAGGF) and amending and
repealing certain Regulations.
Keenleyside, C., Beaufoy, G., Tucker, G., and Jones, G. (2014). High Nature Value farming
throughout EU-27 and its financial support under the CAP. Report Prepared for DG
Environment, Contract No ENV B.1/ETU/2012/0035. Institute for European
Environmental Policy, London.
Ministry of Environment, Energy & Climate Change (2014). National biodiversity strategy and
action plan (Athens, Greece: Hellenic Republic, Ministry of Environment, Energy &
Climate Change), pp.128.
Mitchell, N., Rössler, M., and Tricaud P-M. (2009). World Heritage Cultural Landscape, A
handbook for conservation and management. UNESCO World Heritage Centre, France.
Ν. 3827/2010. Κύρωση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης του Τοπίου. Εφημερίδα της Κυβέρνησης
(ΦΕΚ Α’ 30/25.2.2010).
Sauer, C.Ο. (1925). The Morphology of Landscape. University of California Publications in
Geography, 2(2): 19-53.
UN (1992). Agenda 21. United Nations sustainable Development. United Nations Conference
on Environment & Development, Rio de Janerio, Brazil, 3 to 14 June 1992.
UNESCO (1972). Convention concerning the protection of the world cultural and natural
heritage. pp.17.

____________

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Οικοτουρισμός μια εναλλακτική μορφή Τουρισμού μέσα από την Κοινωνική Οικονομία

    ΔΙΚΤΥΟ ΚοινΣΕπ    ΤΑ ΝΕΑ ΜΑΣ!   
Ο οικοτουρισμός ορίζεται ως ταξίδι σε φυσικές περιοχές με υπευθυνότητα απέναντι στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος αλλά και τη διατήρηση της ευημερίας των τοπικών πληθυσμών ( Διεθνής εταιρία για τον Οικοτουρισμό 1992, Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση, 1994). Ο οικοτουρισμός είναι μια περιορισμένη δραστηριότητα με μεγάλες όμως προοπτικές, καθώς απευθύνεται σε μια γρήγορα αναπτυσσόμενη, εξειδικευμένη αγορά υψηλών απαιτήσεων για ποιοτικά προϊόντα και υπηρεσίες, διατεθειμένη και ικανή να δαπανήσει υψηλά ποσά.
Περίπου 35 εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες ενδιαφέρονται σήμερα για εναλλακτικές μορφές τουρισμού και ο ετήσιος ρυθμός αύξησης αυτού του αριθμού ξεπερνά το 20%. Είναι γνωστό ότι ο μαζικός τουρισμός είναι εποχιακός και ασταθής, εξαρτημένος από εξωτερικούς παράγοντες, ενώ η εισαγωγή εναλλακτικών μορφών τουρισμού μπορεί πραγματικά να διαφοροποιήσει το τουριστικό προϊόν μιας περιοχής να επιμηκύνει την τουριστική σεζόν και να βοηθήσει στην καλύτερη δυνατή εκμετάλλευση των τοπικών πόρων.
Τα είδη του οικοτουρισμού ποικίλουν, μοιράζονται όμως τα εξής κοινά χαρακτηριστικά:
  • Είναι εκδρομές / ταξίδια τα οποία ασκούν όσο το δυνατό λιγότερη πίεση στη φύση και τον πολιτισμό στην περιοχή του προορισμού και γίνονται συνήθως σε μικρά γκρουπ με αίσθηση ευθύνης και σεβασμού για το φυσικό περιβάλλον.
  • Είναι εκδρομές / ταξίδια που χρησιμοποιούν συνήθως τοπικά μέσα μεταφοράς, διαμονής και διατροφής, τα οποία είναι όλα κατά το δυνατόν φιλικά προς το περιβάλλον, ανάλογα με τις συνθήκες της περιοχής.
Το αποτέλεσμα είναι σίγουρα ένα πολύ πιο ευχάριστο ταξίδι για όσους λαμβάνουν μέρος σε αυτό. Ο ταξιδιώτης απολαμβάνει περισσότερες εμπειρίες, ο τοπικός πληθυσμός βλέπει την οικονομία του να ισχυροποιείται και ο τουριστικός επιχειρηματίας αποκτά όλο και περισσότερους ενδιαφερόμενους πελάτες, από ένα συνεχώς αυξανόμενο μερίδιο της τουριστικής βιομηχανίας.
Τώρα είναι η μοναδική ευκαιρία μέσα από την δημιουργία μιας ΚοινΣΕπ να κάνετε το όνειρο σας πραγματικότητα στον Οικοτουρισμό και στην ανάπτυξη της περιοχή σας μέσα από αυτή την μοναδική μορφή Τουριστικής Ανάπτυξης. Ελάτε τώρα σε επαφή μαζί μας από την φόρμα επικοινωνίας που θα βρείτε στο τέλος του άρθρου να σας ενημερώσουμε και να σας βοηθήσουμε στην σύσταση της ΚοινΣΕπ σας με την 5ετη και πλέον εμπειρία που έχουμε και στην δημιουργία αξιόλογων μονάδων στον Τουρισμό.
Βασικές απαιτήσεις του Οικοτουρισμού
  1. Σεβασμός στους περιορισμούς του προορισμού: Οικοτουρισμός σημαίνει προστατεύω και όχι καταστρέφω ανεξάρτητα με το τι ήρθε να δει και να ζήσει ο επισκέπτης. Η φέρουσα ικανότητα, με οικολογικούς ή κοινωνικό / πολιτιστικούς όρους, της κάθε περιοχής πρέπει να γίνεται σεβαστή.
  2. Υποστήριξη στην τοπική οικονομία: Οικοτουρισμός σημαίνει χρήση των τοπικών προϊόντων και υπηρεσιών. Άρα κάθε ταξίδι πρέπει να συμβάλει με τον καλύτερο τρόπο στην ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας (Π.χ. διανυκτερεύσεις σε τοπικά καταλύματα, πρόσληψη ντόπιων οδηγών και αγορά ντόπιων προϊόντων και υπηρεσιών).
  3. Περιβαλλοντικά βιώσιμη διαχείριση όλων των δραστηριοτήτων της επιχείρησης: Τα τουριστικά γραφεία και επιχειρήσεις που προσφέρουν οικοτουριστικές δραστηριότητες πρέπει να είναι πρωτοπόροι στην περιβαλλοντική προστασία (διαχείριση απορριμάτων, μείωση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων κλπ) Πρέπει να ενθαρρύνουν τη χρήση μαζικών μέσων μεταφοράς, τη διανυκτέρευση σε φιλικά στο περιβάλλον καταλύματα και να διασφαλίζουν κατά το δυνατόν την ορθή διαχείριση των απορριμάτων.
  4. Ενεργός συμμετοχή στην προστασία του περιβάλλοντος: O οικοτουρισμός σέβεται τη βιοποικιλότητα και τη μοναδικότητα της φύσης των προορισμό των οικοτουριστικών προορισμών, από τις »παρθένες περιοχές» μέχρι τα αγροκτήματα. Αυτό σημαίνει ότι άμεσα ή έμμεσα, με οικονομικά μέσα ή με πράξεις, υποστηρίζει την προστασία της φύσης σε κάθε της μορφή.
  5. Προώθηση της χαράς της εξερεύνησης, της γνώσης και του σεβασμού: O Οικοτουρισμός υπαινίσσεται μια δόση περιέργειας και διάθεσης εξερεύνησης μαζί ομως με τον αναγκαίο σεβασμό. Οδηγοί με επαγγελματική επάρκεια και γνώσεις, ενδελεχής εισαγωγική παρουσίαση των χαρακτηριστικών της περιοχής και μικρές αλλά χρήσιμες και ακριβείς συμβουλές προς τον ταξιδιώτη – επισκέπτη, είναι οπωσδήποτε σημαντικές συνιστώσες.
  6. Ποιότητα και ασφάλεια από την αρχή ως το τέλος: Ο οικοτουρισμός είναι ποιοτικός τουρισμός. Ο πελάτης πρέπει να είναι σίγουρος ότι ο πιστοποιημένος οργανισμός τηρεί υψηλές προδιαγραφές από την αρχή ως το τέλος. Κάθε πιστοποιημένη επιχείρηση χαρακτηρίζεται από: επιχειρηματική σοβαρότητα, υπεύθυνο και έντιμο μάρκετινγκ, πλήρη γνώση και εφαρμογή του σχετικού νομικού πλαισίου.
Βασικοί άξονες στο μάνατζμεντ των εναλλακτικών μορφών τουρισμού
  1. Προστασία του φυσικού περιβάλλοντος τόσο κατά τη δημιουργία της τουριστικής υποδομής όσο και κατά τη διάρκεια της τουριστικής χρήσης των φυσικών πόρων. Κυριότερα κριτήρια είναι: To μικρό μέγεθος των καταλυμάτων, καταλύματα »φιλικά» και προσαρμοσμένα στο φυσικό και αρχιτεκτονικό περιβάλλον, Περιορισμένος αριθμός επισκεπτών σε χώρο και χρόνο
  2. Προστασία της κοινωνικο-πολιτιστικής κληρονομιάς: Tην προστασία της κοινωνικο-πολιτιστικής κληρονομιάς και πνευματικότητας, την προστασία από την αποξένωση (όχι στο μιμητισμό και στην ξενομανία), την διατήρηση και προώθηση του τοπικού πολιτισμού (γλώσσα, τέχνη, ήθη και έθιμα), τη διατήρηση του τοπικού χρώματος σε θέματα αρχιτεκτονικής, δόμησης, διακόσμησης, μνημείων κλπ.
  3. Ενεργητική συμμετοχή και δραστηριοποίηση των τουριστών: Σεμινάρια (πολιτιστικού, οικολογικού, πνευματικού και ιστορικού περιεχομένου), Εκμάθηση παραδοσιακών τεχνών, χειροτεχνίας, γλώσσας και χορού, Παρακολούθηση ή και συμμετοχή σε τοπικές εργασίες, Αθλητικές δραστηριότητες (συναφείς με το πρόγραμμα).
  4. Ποιοτική παροχή υπηρεσιών και αναψυχή τουριστών: Καθαρό και προσεγμένο περιβάλλον, άνετη και φιλική εξυπηρέτηση, ποιότητα προσφερόμενων αγαθών και υπηρεσιών, περιορισμένος αριθμός επισκεπτών
  5. Οικονομικό όφελος για την τοπική οικονομία: Της προστασίας και προώθησης του περιφερειακού, τοπικού οικονομικού δυναμικού, της ενδυνάμωσης της τοπικής αυτοδιοίκησης και των τοπικών φορέων, της διαρκούς και ζωντανής πληροφόρησης και ενημέρωσης γύρω από τα προβλήματα, το σχεδιασμό και τα μέτρα, της εντοπιότητας των παρεχομένων αγαθών και υπηρεσιών (η εντοπιότητα έχει διπλό αποτέλεσμα: αφενός δίνει τοπικό χρώμα στις διακοπές και αφετέρου βοηθάει την τοπική οικονομία.Τρία είναι τα κυρίως στοιχεία που πρέπει να χαρακτηρίζονται από εντοπιότητα – Τοπικά καταλύματα, Ντόπιοι απασχολούμενοι – Τοπικά προϊόντα).
ΔΙΚΤΥΟ ΚοινΣΕπ
_____________
http://koinsep.org/



Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Ο μύθος του Αλφειού και του ανεκπλήρωτου έρωτά του

  ΤΑΞΙΔΙ // ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ 

Ο πλουτοδότης ποταμός της Πελοποννήσου και οι ιστορίες του.....




Με μήκος 110 χιλιόμετρα είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Πελοποννήσου. Οι πηγές του βρίσκονται στην Αρκαδία, στους πρόποδες του Ταΰγετου, ενώ αφού δεχθεί τα νερά των ποταμών Ελισσώνα, Λούσιου, Λάδωνα, Ερύμανθου και Κλαδέου, εκβάλλει στον Κυπαρισσαϊκό κόλπο, κοντά στο Κατάκολο. Το όνομα του ποταμού ετυμολογείται από το αρχαίο ρήμα αλφάνω που σημαίνει προσφέρω πλούτο, εξ ου και ο χαρακτηρισμός «πλουτοδότης».
Ο Αλφειός συνδέεται και με τους άθλους του Ηρακλή, ο οποίος κλήθηκε να εκτρέψει τα νερά του, όπως και του Πηνειού, για να καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Αλφειός ήταν γιος του Ωκεανού και της Τηθύος, ένας από τους θεοποιημένους ποταμούς των αρχαίων Ελλήνων, που λατρευόταν στην Ηλεία, τη Μεσσηνία και την Αρκαδία. Κατά τον Παυσανία, ο Αλφειός ήταν κυνηγός. Από τον μεγάλο και χωρίς ανταπόκριση έρωτά του για την Αρεθούσα, μεταμορφώθηκε σε ποταμό και μέσω της θάλασσας έφτασε στην Ορτυγία, όπου είχε πάει και η αγαπημένη του.
Πλατάνια και λυγαριές αφθονούν στις όχθες του, ενώ κοντά στο ποτάμι φυτρώνουν πολλά είδη της πελοποννησιακής χλωρίδας όπως και πολλές ορχιδέες. Στα παρόχθια δάση ζει πλούσια ορνιθοπανίδα, γερακίνες, ξεφτέρια, πετρίτες γκιώνηδες και πολλά άλλα ενώ στις εκβολές και στα φράγματα ζουν ερωδιοί, κορμοράνοι και βουτηχτάρια.
Το ορμητικό ρεύμα του ποταμού μεταφέρει πολλά φερτά υλικά, μεταμορφώνοντας το τοπίο στο σημείο που εκβάλλει και σχηματίζοντας λιμνοθάλασσες όπως της Αγουλινίτσας και της Μουριάς, παλαιότερα, και του Καϊάφα.
Μεγάλο τμήμα του ποταμού δεν είναι προσβάσιμο στους πεζοπόρους, αλλά απαιτείται τόλμη, καθοδήγηση και κατάλληλος εξοπλισμός. Παράλληλα διοργανώνονται και ράφτινγκ και καγιάκ, τόσο για τους άπειρους όσο και για τους πιο εκπαιδευμένους λάτρεις των σπορ αυτών.





__________

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

Έτοιμες οι χελιδονοφωλιές από τον Φορέα Διαχείρισης Πάρνωνα, Μουστού, Μαινάλου & Μονεμβασίας

ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ & ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ


Ακόμα ένα συμβολικό καλωσόρισμα στους προάγγελους της Άνοιξης, τα χελιδόνια, πραγματοποιήθηκε για 5η συνεχή χρονιά από τον Φορέα Διαχείρισης Πάρνωνα, Μουστού, Μαινάλου & Μονεμβασίας, σε συνεργασία με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία! 
Στο πλαίσιο της χαρούμενης αυτής εκδήλωσης τα στελέχη του Φορέα Διαχείρισης επισκέφθηκαν το Εργαστήριο Ειδ. Επαγγελμ. Εκπ. & Κατάρτισης (ΕΕΕΕΚ) Μαντινείας (13/3), το 9ο Νηπιαγωγείο Τρίπολης (15/3), το Δημοτικό Σχολείο Δρεπάνου (20/3), το Νηπιαγωγείο Δολιανών (21/3) και το 8ο Νηπιαγωγείο Τρίπολης (26/3). 

Οι επισκέψεις περιλάμβαναν προβολή παρουσίασης με θέμα τα χελιδόνια που επιστρέφουν την Άνοιξη ή και διαμένουν μόνιμα στην χώρα μας και την κατασκευή φωλιών από φυσικά υλικά. Πιο συγκεκριμένα οι μαθητές κατασκεύασαν συνολικά περίπου 120 χελιδονοφωλιές για σπιτοχελίδονα Delichon urbica και ενημερώθηκαν για τα χαρακτηριστικά των επιμέρους ειδών που παρατηρούνται στη χώρα μας και το θεαματικό ταξίδι της μετανάστευσης. 
Όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στην εκδήλωση έφτιαξαν για τα χελιδόνια φωλιές από πηλό, τις οποίες αφού στεγνώσουν στη συνέχεια πρόκειται να τις τοποθετήσουν σε εξωτερικούς χώρους, κάτω από βεράντες, σκέπαστρα και μπαλκόνια, στο σχολείο ή στο σπίτι τους. Όπως τις προηγούμενες χρονιές έτσι και φέτος, τα υλικά που απαιτήθηκαν (π.χ. πηλός, καλούπια, χάρτινα κουτιά και έντυπο ενημερωτικό υλικό), καλύφθηκαν από τον Φορέα Διαχείρισης εκτός από την περίπτωση της περιβαλλοντικής δράσης στο 8ο Νηπιαγωγείο Τρίπολης (η αγορά του πηλού και των κουτιών ήταν μια ευγενική δωρεά του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Νηπιαγωγείου).

Φορέας Διαχείρισης Πάρνωνα, Μουστού, Μαινάλου & Μονεμβασίας
Άστρος Αρκαδίας, 22001
Τηλ: 27550 22021, Fax: 27550 22806 

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Τόποι του χιόνιου: Λευκή μαγεία στο μυθικό Μαίναλο της Αρκαδίας

ΧΕΙΜΕΡΙΝΕΣ ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ

Οι τόποι της αθωότητας μας προσκαλούν στις κορυφές και στις ψηλές πλαγιές των βουνών, στο μυθικό Μαίναλο της Αρκαδίας, στα αλαφροΐσκιωτα Τρίκαλα της Ζήρειας, στο ατμοσφαιρικό Μέτσοβο και στο Ανήλιο της Πίνδου και στα πανοραμικά Τρία-Πέντε Πηγάδια πάνω από τη Νάουσα



 Νίκος Γ.    Μαστροπαύλος *

Η εξωτική πλευρά της Ελλάδας
Το χιόνι είναι το επισκεπτήριο του χειμώνα και τα βήματά μας πάνω στο λευκό πέπλο είναι το δικό μας επισκεπτήριο στην επικράτεια του χειμώνα. Ο παλαιός περιηγητής που έγραφε και σε αυτήν εδώ την εφημερίδα, ο Κώστας Ουράνης, έλεγε: «Για μας, τους κατοίκους της χώρας του ήλιου και του γαλάζιου φωτεινού ουρανού, το χιόνι είναι ένας επισκέπτης τόσο ξένος, τόσο μακρυνός και τόσο περαστικός όσο και οι αιώνιοι εκείνοι οδοιπόροι. Σαν κι αυτούς έχει κάτι το μυστηριώδες. Σπανιότατα έρχεται να αναμιχθεί στη ζωή μας. (…) Το χιόνι, το μυστηριώδες και μακρυνό χιόνι, έχει απλώσει στην κορυφή και τις ψηλές πλαγιές του βουνού τις άσπρες σκηνές του καταυλισμού του...». Πράγματι, για εμάς το χιόνι είναι η εξωτική πλευρά της Ελλάδας, που αυτή την εποχή προβάλλει με όλη τη μεγαλοπρέπειά της στους λευκούς τόπους, εκεί όπου δεν είναι τόσο σπάνιο. Εκεί όπου οι τόποι βρίσκουν τον πιο αντιπροσωπευτικό χαρακτήρα τους, στη ζεστή καρδιά του χειμώνα. Γιατί το λευκό τοπίο είναι και συμβολικό της αθωότητας. Γιατί αθωότητα στους λευκούς τόπους σημαίνει μηνύματα από τα παλιά, από την παιδική ηλικία, από την παράδοση, στη γωνιά που τριζοβολούν τα ξύλα στο τζάκι, στο τραπέζι της μαμάς και της γιαγιάς...


Μαίναλο, το συναρπαστικό βουνό

Το Μαίναλο είναι κάτι σαν το μαγικό βουνό. Είναι που εδώ οι μύθοι έχουν στήσει από πολύ παλιά έναν ατελείωτο χορό. Μέσα στα πυκνά ελατοδάση γεννιούνται και ερωτεύονται οι θεοί, λικνίζονται οι Δρυάδες και σεργιανά ένα πλήθος άλλων αερικών και ξωτικών. Γι' αυτά ακριβώς τα ελατοδάση που κρύβουν όλα αυτά τα πνεύματα είναι και το βουνό μαγεμένο και μαγεύει τον επισκέπτη με την ομορφιά του.  

Καθώς πιάσαμε τη διακλάδωση αριστερά του κεντρικού δρόμου που φεύγει από την εθνική οδό, δεξιά, προς Λεβίδι και Βυτίνα, μετά το χωριό Κάψια και μετά τον Καρδαρά, αρχίσαμε να ανεβαίνουμε στην επικράτεια των ελάτων, «χαθήκαμε» μέσα στον χορό όχι των ξωτικών αλλά των νιφάδων του χιονιού. «Χαθήκαμε» τρόπος του λέγειν, αφού ακολουθούσαμε αργά ένα «φίδι» από αυτοκίνητα που ανέβαιναν στο χιονοδρομικό κέντρο της Οστρακίνας (10 χλμ. από τη διακλάδωση).
Ευτυχώς που κινούμασταν αργά, γιατί οι εικόνες έξω από τα κλειστά τζάμια του αυτοκινήτου ήταν εξαίσιες. Τέτοιες, κι ακόμη ωραιότερες ήταν οι εικόνες από τις μεγάλες τζαμαρίες του σαλέ. Μέσα οι επισκέπτες στριμώχνονταν γύρω από τα τραπέζια με τα ζεστά ποτά, δημιουργώντας μια ζεστή παρεΐστικη ατμόσφαιρα, αυτή που συνήθως επικρατεί στα σαλέ των χιονοδρομικών μεταξύ των ανθρώπων που έχουν μια κοινή, λευκή αγάπη.

Εξω από το σαλέ, λες και θεϊκό χέρι σκέπασε τις πλαγιές και τα έλατα με ένα λευκό σεντόνι. Την αθωότητα του τοπίου σπάει πρώτα μια έγχρωμη κουκίδα που κατεβαίνει ολοταχώς την πλαγιά, κρύβεται πίσω από τα έλατα, εμφανίζεται πιο κάτω και μετά έρχεται στο πλάτωμα μπροστά από το σαλέ να φρενάρει μεγαλόπρεπα, πίσω από μια «κουρτίνα» μορίων χιονιού.  Μετά εμφανίζονται κι άλλες και μετά κι άλλες. Ο αναβατήρας τους ανέβασε ψηλά και τώρα επιστρέφουν με πολύ θεαματικό τρόπο. Ακόμα πιο εντυπωσιακοί όμως είναι μερικοί τύποι που ανέβαιναν με τα πόδια φορτωμένοι τη σανίδα του σνόουμπορντ και τώρα κάνουν θεαματικές φιγούρες, μέσα στη δραστική εμβέλεια των ματιών των θεατών.

πρόσβαση:
Η διακλάδωση προς Καρδαρά και χιονοδρομικό κέντρο Οστρακίνας απέχει από την Αθήνα 185 χλμ. Το Λεβίδι απέχει από τη διακλάδωση μόλις 5 χλμ.

διαμονή:
Στο Λεβίδι, στον πολυτελή ξενώνα «Καλλιστώ» (τηλ. 27960 29019, www.dryades-arcadia.gr), πάνω από τις αίθουσες του Αρκαδικού Μουσείου Τέχνης και Ιστορίας, σε σουίτες με τζάκι και θέα προς το οροπέδιο, στον γνήσια παραδοσιακό ξενώνα «Αρχοντικό Πάρχα» (τηλ. 2796022010), στις κατοικίες και ενοικιαζόμενα δωμάτια «Μαινάλια» (τηλ. 27960 29028-9, www.menalia.gr), στον ξενώνα «Αρτεμις» (τηλ. 6972203708). 

Στον Κάψια, στο πολυτελές «Αρχοντικό Καλτεζιώτη» (τηλ. 2710 235822-3,www.kaltezioti.gr). 

Στον Καρδαρά, στις κατοικίες «Οστρα» (τηλ. 6977 286811, www.ostra.gr).

φαγητό:
Στην περιοχή έχουν την τιμητική τους τα κρέατα και τα γαλακτοκομικά προϊόντα. Στο Λεβίδι, στην πλατεία, στην ταβέρνα «Κόκορης» μαγειρεύουν φασολάδα, χοιρινό στη γάστρα, τυλιχτό αρνάκι, γκιούλμπασι, χοιρινό με λάχανο, κουνέλι στιφάδο, γίδα βραστή, πηχτή. Πάλι στην πλατεία, στην ταβέρνα του Κουμπούρη, μυρίζουν τα κρέατα ψητά στα κάρβουνα, όπως η παραδοσιακή γουρνοπούλα. Στο Κεφαλόβρυσο Κανδήλας, στο «Χάνι της Κανδύλας», μπορείτε να απολαύσετε δίπλα στο τζάκι χόρτα γιαχνιστά, μελιτζάνα καπακωτή στο φούρνο, παραδοσιακό παστό χοιρινό, χοιρινό με σέλινο, συκωταριά αρνίσια, κόκορα χωριάτικο, εξαιρετική ντόπια φέτα. Στον Κάψια, στο κουτούκι του Φάνη για παϊδάκια και στον Τσώλη επίσης για ψητά κρέατα. Στον Καρδαρά, στον Στεφανή πάνω στον κεντρικό δρόμο.

____________

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

ΝΕΡΑΪΔΕΣ, ΔΡΥΑΔΕΣ, ΑΜΑΔΡΥΑΔΕΣ ΟΡΕΑΔΕΣ,ΞΩΤΙΚΑ, ΑΕΡΙΚΑ ΤΩΝ ΑΡΚΑΔΙΚΩΝ ΟΡΕΩΝ!!!

Οι Αρχαίοι προγονοί μας αλλά και οι νεοέλληνες γονείς μας έλεγαν και λένε οτι κυκλοφορούν σε θάλασσες, ποτάμια, ρυάκια, αλώνια, μύλους, πηγές γενικά, ιαματικές και μη.
Αυτές οι «Νύμφες» κατά τους αρχαίους, ανάλογα με τον τόπο κατοικίας είχαν και διαφορετικό όνομα!! 
Νηρηίδες ( οι Νύμφες οι θαλασσινές)
Ναϊάδες (οι Νύμφες των κρηνών)
Ορεάδες (οι Νύμφες των Ορέων)
Δρυάδες (των Νύμφες βελανιδιών – δρυών οι των «Δέντρων» όπως επεκράτησε λέμε στην Αρκαδία τους ΔΡΥΣ συνωμοτικά κατά τους χρόνους της εισβολής της της νέας θρησκείας του Χριστιανισμού λόγω φόβου και γενικώς οι δενδρόβιες).
Τελικά έμεινε το Νεράιδες απ’ το Νηρηίδες.
Σε πολλά μέρη της Πτρίδος μας αλλά και στην Αρκαδία Καλούνται και Ξωτικά.
Ξωτκά...εξωτικά (έξω απ’ τον Ορατό σε εμάς μάταιο τούτο κόσμο)
...Στην Ηπειρο καλούνται Ξουθιές (ηπειρώτισες).
Αλλά εμείς στην Αρκαδία τις λέμε και «Αερικά», ως μετακινούμενες με τον αέρα.
Τα «Αερικά» τα θεωρούσαμε κατά κανόνα κακά και πονηρά δαιμόνια και συνδέονται με πνευματικά πέρα-δώθε, όπως επιληψίες, τρέλλα!!
Στο Χωριό μου στην Αρκαδία θεωρούσαμε ότι οι ανεμοστρόβιλοι, οι ξαφνικές ανεμοθύελλες και διάφορα παρόμοια ακρέα και ξαφνικά τέτοια φαινόμενα και κυρίες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες λέγαμε ότι οι «χορεύουν οι Νεράιδες»!!! Μάλιστα μας συμβούλευαν οι γιαγιάδες μας όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο κυρίως ανεμοστρόβιλος να πέφτουμε κάτω στο χώμα και να λέμε για εξευμενισμό των «Νεράιδων» … « Μέλι – Γάλα στην ποδιά σου και …σκ..τά στην δικιά μου»!!!
\Αλλά και οι αρχαίοι Πρόγονοί μας δεν πήγαιναν πίσω και σε αυτά και ταύτιζαν τις Νεράιδες με τις Νύμφες αλλά κυρίως με τις φοβερές και τρομερές Αρπυιες, οι οποίες όταν δεν είχαν να κάμνουν κάτι, όταν δεν είχαν δουλειά, σκορπούσαν θύελλες.
Ο Σοφός ο Λαός όμως, τις καλοπιάνει! Καλοπιάνει αυτά τα κακά και πονηρά Στοιχειά με κολακείες και όμορφα λόγια για να την «γλυτώσει»….
Ετσι λοιπόν οι παλαιοί πρόγονοί μας τις οι έλεγαν «Ευμενίδες» και «Σεμνές» και όπως φαίνεται ενίοτε εκείνες «τσίμπαγαν»! Στην δική μας εποχή τις λέγαμε και τις λέμε ακόμη στον Τόπο τον Δικό μας «Καλές», «Καλότυχες», «Καλοκυράδες», «Μελιγάλες» Και διάφορα άλλα τέτοια παραπειστικά.
Όπως Ονοματα όμορφα, Αρχαία και Νεώτερα:
Καλλιόπη, Ουρανία, Αγλαϊα, Αστέρω, Ζωγράφω κλπ.
Κατά Κανόνα όπως μου έλε η Μάννα μου αλλά και άλλοι αλαφροϊσκιοτοι είναι πανέμορφες Κούκλες, Ξανθιές με μακριά πάντα μαλλιά και άσπρα ρούχα!! Εξ ου και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι τις εκπάγλου καλλονής γυναίκες τις έλεγαν «Νύμφες» κι εμείς οι νεότεροι τις αντίστοιχες τις λέμε «Νεράιδες»!!
Οι Νεράιδες Τρελλαίνονται για χορό, κυρίως κοντά η δίπλα σε ποτάμι ή πηγή ή και επάνω σε Αλώνια!!
Παίρνουν το Μπάνιο τους πάντα, στα μεσάνυχτα!!! Όταν τα νερά «κοιμούνται».
Για αυτό «να Προσέχεις, αν ποτέ χρειαστεί να πιείς νερό τέτοια ώρα να το αναταράξεις να… «ξυπνήσει», αλλιώς το νερό θα σου πάρειτο μυαλό»,!!!!! Έτσι μας έλεγαν οι γιαγιάδες μας στο χωριό!!!
Επίσης όπως μού έλεγε ο μπάρμπα Κώστας από του Κουρουνιού ο οποίος πολλές φορές τις συναντούσε , δεν πρέπει να τις μιλήσει γιατί θα σου πάρουν την «μηλιά» ….αλλα προς Θεού μεγάλη προσοχή … να μην τις ..κρυφοκοιτάμε όταν παίρνουν το μπάνιο τους ή όταν χορεύουν γιατί θα σας πάρουν τα μυαλά.
Αν συμβεί κάτι τέτοιο έλεγε ότι το μόνο γιατρικό είναι η παρακολούθηση για τρία συνεχή Σάββατα του Εσπερινού στην Εκκλησιά!!!
Όταν περπατάμε στο Δάσος να παίρνουμε Προφυλάξεις πάντα, όπως π.χ. δεν πετάμε κουκούτσια γιατί μπορεί να πετύχουμε καμμιά κατά λάθος, πριν βάλουμε νερό στη στάμνα η στο δοχείο ρίχνουμε μέσα τρια χαλίκια, έχουμε πλήρη αρματωσιά από φυλαχτά όπως κόκκαλα χελώνας ή οχιάς, σκόρδα, μπαρούτη, ψωμί (αυτό τους το δίνουμε και μας αφήνουν ήσυχους), λέμε συνεχώς «πατερημά» και ευχές.
Τώρα Τύχη Αγαθή μας ευνοήσει και μας πάρει καμμιά «Νεράιδα» μαζί της Θα περάσουμε μια Ζωή Χαρισάμενη ….(ζωή και κότα με τα δέοντα Νεραϊδα-Σούτρα. Και βεβαίως θα μας κάνει πολύ πλούσιους.
όμως θα μας πάρει ο,τι πολυτιμότερον έχομε……. δεν μπορούμε να πάμε με άλλη γυναίκα…...
Τέλος, αμα βρεθείτε πρόσωπο με πρόσωπο με Ξωτικό ή Νεράιδα, μη ρισκάρετε και μη κάθεστε με το στόμα ανοιχτό, αρπάξτε την Νεράιδα απ’ τα μαλλιά. Αν προλάβετε θα έχετε πάντα τύχη. Αν όχι...άστο καλύτερα.
Μερικά απ’ τα παραπάνω είναι ..»κλεμμένα» απο τα βιβλία του Γ. Πολίτη «Νεοελληνική Μυθολογία» και «Παραδόσεις».
Τα πιό πολλά είναι από Παιδικές Μνήμες στον Τόπο τον Δικό μου, από αφηγήσεις Παλαιότερων τις ατελείωτες Νύκτες Ωρες του Χειμώνα δίπλα στο αναμμένο Τζάκι και από τον αξέχαστο μπάρμπα Κώστα τον αλαφροϊσκιωτο από του Κουρουνιού Αρκαδίας ο οποίος είχε Πολλές συναντήσεις με Νεράιδες !!!



Σχόλια

Αρκαδία Μαγική ΑΜΑΔΡΥΑΔΕΣ ΝΥΜΦΕΣ!!!!



Melachrini Kanellou Επίσης στην Αρκαδία τις λέμε και Αραΐδες. Έτσι τις έλεγε η γιαγιά μου που όταν πήγαινα να διαβάσω κάτω από τις καρυδιές το καλοκαίρι, μόλις πήγαινε για δώδεκα το μεσημέρι με φώναζε να γυρίσω σπίτι " να μη με πάρουν οι Αραΐδες" και μου έβαζε όταν λουζομουν κομματάκια ψωμί κρυφά στις τσέπες για τον ίδιο λόγο.

Εκδηλώσεις